गजल

 

मन छ मुटु छ धड्कन हराएपछी

एक्कासी प्रेमिका हराईन धन हराएपछी

 

मैले आफैलाई हेरेर  मन  बुझाउदै  छु

बाँच्नु त आखिर पर्दो रहेछ जीवन हराएपछी ।

 

यो आँखा  यति धेरै किन उदास  देखिन्छ   ?

खै महोदय, उत्तर के दिउ कारण हराएपछी ।

 

 मान्छेले  गुन बिर्सन्छ नाता अनि खुन  बिर्सन्छ

बुढा बाआमालाई आश्रम छाड्छन् संवेदन हराएपछी

परदेशको चर्को घाम घरको यादले पोल्दा पोल्दै

गजल
आमाले फोनमा भनेकी थिईन आउछस् आउदैनस्
पोहर त्यस्तै भयो अहिले छुट्टि पाउछस् पाउदैनस्

चोकमा पिंङ्ग र हिजै घरमा जमरा राख्यौ बाबु
'बा'ले भन्दै थिए यसपाली टिका लाउछस् लाउदैनस्

परदेशको चर्को घाम घरको यादले पोल्दा पोल्दै
बैनीले भनेकी छ मोवाइल पठाउछस् पठाउदैनस्

तोते बोल्न सिक्दै गरेकी छोरि अनि श्रीमती छाडेर
साथि सम्झाउदै भन्छ खोइ दिन कटाउछस् कटाउदैनस्

रामकृष्ण अनायास

पथ्थर कुदेर भगवान बनायो

गजल
जसले पथ्थर कुदेर भगवान बनायो
उसैलाई मन्दिरमा प्रतिबन्ध लगायो

हिजो आज जुन चुलोमा आगो बल्नै छाड्यो
बिचरा सरकार त्यसैको धेरै कर बढायो

गरिबको भोटले सिंहदरबार पसेको नेता
गाउँमा बस्ती खाली गर्ने समाचार पठायो

यहाँ कुर्चीमै बसेकाहरु सँग डर छ आज
अपराधि कारागार बस्नु पर्ने कानुन हटायो

देश बनाउछु भनेर डिग्री सकेको छोरो
कठै आज खाडीबाट भिसा मगायो
रामकृष्ण अनायास

भगवानका मुर्तिहरु मुल्यहिन लाग्छन्

गजल
जव खुशीका रंगहरु मलिन लाग्छन्
एकाएक दुखहरु पनि यकीन लाग्छन्

मन्दिर बाहिर भोकै मरेको बालक देख्दा
भगवानका मुर्तिहरु मुल्यहिन लाग्छन्

थाहै थिएन यादले मुटु कमजोर हुन्छ भन्ने
दिलको चोट सहन कति कठिन लाग्छन्

समयले निर्धो लाइ सधै हराएको देख्छु
यो सबै योजना ईश्वरकै अधिन लाग्छन्
रामकृष्ण अनायास

बा आमाको नाममा मन्दिर बनाउछु

गजल

जव सरकार महंगी र कर बढाईदिन्छ
गरिबले के तिरुन अनि बस्ती हटाई दिन्छ

बिरामी भएर अस्पताल गएका छिमेकि
बिल तिर्न सकेनन् मृगौला राखी पठाई दिन्छ

बा को हलो कोदालो बेचेर पढेको छोरो
आज जागिर नपाएपछि डिग्री जलाई दिन्छ

भन्थ्यो बा आमाको नाममा मन्दिर बनाउछु
मुर्ति हटायो फोटो टाँसेर फूल चढाई दिन्छ
रामकृष्ण अनायास

मन्दिर बनाउछु

ताज महल सक्दिन सानो मन्दिर बनाउछु
तिम्रै पुजा हुनेछ त्यहाँ यौटा तस्बिर बनाउछु /

म पर्खिने छु जिन्दगि भर तिमीलाई अब
अर्को जन्ममा पहिला आफ्नै तक्दिर बनाउछु /

आखिर चढ्नै परेछ भनेपनि शुलि चढ्ने छु हेर
तर तिमीलाई पाउने म पक्कै मन्जिल बनाउछु /

आमाको निद हराएको खबर

सहर पसे गाउँमा आफ्नै खेत घर हुदा
खुशी त उतै रहेछ बा आमाको भर हुदा

म आएको पहिलो रात यति त रोइन
त्यै रात आमाको निद हराएको खबर हुदा

बैनेले हिड्ने बेला पोको थमाउदै भनिथिइन्
दाइ भोक लाग्दा खानु है लामो सफर हुदा

मैले नाखायेरै राखेको छु आज सम्म पनि
फुकाउने सकिन खान कति रहर हुदा

जव राहदानी पैसा दलालमा डुवाएपछि
कहिल्यै फर्किन सकिन गाउँ,उतै नजर हुदा

गजल , सरकार बनायो ढलायो

गयो भत्ता पचायो मात्र तालि बजाएको छ
देशको आन्दानी छैन केहि महंगी बढाएको छ

देश बनाउछु भनेर भोट खाएर गएको नेता
काठमाडौँमा आफुलाई ठुलो महल बनाएको छ

यता जनता भोकै पालमा जीवन बिताउदा खेरि
राहात ल्याउछु भन्दै गएको,सदनमा निदाएको छ

सरकार बनायो ढलायो फाइदा आफै लुटेका छन्
बिचारा गरिबले देशको लागि रगत बगाएको छ
रामकृष्ण अनायास

गजल

 जव हरायौ हावा सँग

जव हरायौ हावा सँग अनि सोध्छु घाम सँग बतास सँग
जुन दिन देखे तारा सँग अनि सोध्ने गर्छु आकास सँग

अनि भन्यौ खोजि हेर म तिम्रै वरिपरि आसपासमा छु
तर रहेछौ तिमि मेरो धड्कन सँग सास सँग

तिमि लाइ मुटु कलेजी दिन हर क्षण तयार थिए
त्यसैले यो समाज सँग लडेको छु जित्न साहास सँग

पाउन त हजार पाइन्छन् फरक यति हो मन मिल्नु पर्छ
बाँचीरहन्छन् युगौ युग प्रेम समन्ध,गाँसिए खास संग


 रामकृष्ण अनायास

गजल,

तिम्रो र मेरो बाँच्ने एउटै आधार छ
मन मिल्नुपर्छ सपना साकार छ

अरूले तारा अनि जुनको सपना देलान
तिमिलाई सिङ्गो संसार दिने बिचार छ

तिमि जुन सपना देखेर रात बिताउँछ्यौ
यता मेरो आँखामा पनि सबै साभार छ

शहरमा चर्चा हाम्रै प्रेमको चल्दै गर्दा
अनायास सँगै उनि हराएको समाचार छ
रामकृष्ण अनायास,

गजल

सोच्नु पर्ने थियो गरिबलाई सपना देखाउनु अघि
वस्ति मा नआउ भन्दैथिए जन्ताले खेदाउनु अघि

कर्णालिमा पुगेको राहात बाटोमै बेपत्ता हुदा
नेताको घरघरमा पुग्छ जन्ताले पाउनु अघि

 पुस्तक नपाएर बिध्यालय जान   नपाउदा यहाँ
आफ्नै नाम थाहाथिएन नागरिकतामा लेखाउनु अघि

बिचरा कैयौ छाक टारिसके बुढा बा आमाहरू
छोराछोरी सम्झिन्छन् आफ्नो भोक मेटाउनु अघि

रामकृष्ण अनायास

गजल

गरिबको घर चुहिने छानो भाटा कहिल्यै फेरिएन
हिजो बावु आज नाति त्यै किताव, गाता कहिल्यै फेरिएन

आउछन् भोट माग्छन् जान्छन् जन्तालाई आशा देखाएर
रातारात महलमा पुग्छन् हाम्रो लुगाफाटा कहिल्यै फेरिएन

बिचरा जन्मेपछि त्यो बालक आमाको दुधमै बाँचेको छ
दिनभरि थकित बुढा बा को साँझमा आँट कहिल्यै फेरिएन्

सरकार नया बन्छ कैयौ पल्ट महल अनि गाडि फेरिन्छ
एउटा गरिव मर्दा सम्म गोरेटो बाटा कहिल्यै फेरिएन

रामकृष्ण अनायास

गजल

केहि बेरमा नजरहरू जुदाएर गईन
पुर्व बाट लालि छर्दै उदाएर गईन्

मन स्थिर थिएन केहि दिन देखि
चंगा जस्तै यो मन आज उडाएर गईन्

पागल जस्तै बनाईदियौ बाँच्नै गार्हो भयो
समिपैमा बसि के के सुँघाएर गईन्

मुनामदन बिर्सनेछन् भन्दै शिलालेखमा
हामि दुईको एउटै नाम कुदाएर गईन्

कैयौ रात उन्को यादमा तारा गन्दै बस्दा
आउछु भन्दै मेरो तस्बिर छुपाएर गईन्

 रामकृष्ण अनयास

गजल

भेटिन्छन् अचेल कुरानहरू मन्दिरमा पनि
केहि पुजारिहरू देखिन्छन् मज्जिदमा पनि

मानवता हराएको छ यो शहरमा आज
कहानि बनाउछन् कसैको पिरमा पनि

पापि दुनिया जलाईदिनेछु एकदिन भन्थे
लिएरै आउनु पर्दो रहेछ तक्दिरमा पनि

यहाँ अवला नारिहरू दिउँसै लुटिन्छन् कति
लिलाम गर्दै मुल्य तोक्छन् शरिरमा पनि


रामकृष्ण अनयास

गजल,

अव जीवनलाई एउटा   धारमा लानु छ
साँच्ची आफैलाई शुन्दर आकारमा लानु छ

हिजो बा ले ऋृण गरी शहर पठाएका थिए
आज त्यो जीम्मेवारी मेरो भारमा लानु छ

केहि गर देशको लागि भन्दै छन् आमा
मैले पनि त्यो कुरालाई बिचारमा लानु छ

भोकै बसेका जन्तालाई नेताले हेर्दै हेरेनन्
त्यो समस्या तत्काल  समाचारमा लानु छ

बाबुनानि पुस्तक नपाएर स्कृल जानै पाएका छैनन्
भन्दै छन् जनता  यो गुनासो   सरकारमा लानु छ

रामकृष्ण अनयास

गजल

कलम कपि थमाएर शहर पठाउनु अघि
ऋण संम्झिए बा ले आँसु खसाउनु अघि

छोरो कलेज टपेर पनि जागिर नपाए पछि
सरकारलाइ धिक्कार्छ डिग्रि जलाउनु अघि

कर्णालिकै भोटले बारम्बार मन्त्रि हुदापनि
सोचेनन् जन्ताको दुख देश चलाउनुअघि

अस्पताल बाटै बिरामिको मृगौला चोरीए पछि
डाक्टरले अरूको भावना बुझेन नाफा कमाउनु अघि

रामकृष्ण अनायास

गजल

प्यूउँछन् अनि चर्चा चलाउछन् उन्कै
धोका दिइ भन्दै तस्विर जलाउछन् उन्कै

नगर्नु गल्ति गरेछु भन्दै थप्छन् सराव
चढेपछि उल्टै तस्बिर सजाउछन् उन्कै

मुर्ति नै बनाई पुजा गरेको थे भन्छन्
पिंडामा छु भन्दै मुर्ति ढलाउछन् उन्कै

मेरो यारहरू जीवन एक्लै कटाउछु भन्दै
आफ्नै शरिर पिरै पिरले गलाउछन् उन्कै

रामकृष्ण अनायास

गजल,

लुकी लुकी नजर उतै लगाउनु को मज्जा
बेग्लै हुन्छ जिस्क्याउदै फकाउनुको मज्जा

एक अर्काको नाम लेख्दै हिड्यौ ढुंगा भरि
त्यहि बसेर आउथ्यो जुठो चखाउनुको मज्जा

कैयौ पटक भरे सिन्दुर बालुवामा खेल्दा
बेहुली बनि रुदा हुन्थ्यो हँसाउनुको मज्जा

हाम्रो माया साँची राख्न कैयौ पटक जादा
आनन्द ले लिन्थ्यौ मन्दिर धाउनुको मज्जा
#रामकृष्ण अनायास


गिति गजल 

तिमि गयौ पराईको डोली चढेर

 सिरमा रातो सिंदुरले सिउँदो भरेर 

जादा कस्ति भैछौ भनि हेर्छु भन्दा खेरि

 घुम्टोले मुख छोपि हिड्यौ पारि तरेर 

तड्पिएरै बसेकोछु तिमि गए देखि 

मनाएकी हौलि सुहाग सँगै बसेर

गजल

पढाएरै ठुलो बनाउछु छोरो भन्थे,बा लाइ कहिल्यै टेरिएन
अगेनामा भात कुरेकै हुन्थिन, आमाको मन कहिल्यै फेरिएन ।

आँसु झारेरै रात कटाउथे ख्वाउथे आफु भोकै बसेर पनि
अहिले पछुताएर के गर्नु आमा बा को ममता कहिल्यै देखिएन ।

सधैं सपना बन्यौ हामि त्यसैले हाम्रै पछि लाग्नु हुन्थ्यो
तर म खुशि खोज्न अन्तै लागे काखमा कहिल्यै खेलिएन ।

जमनाले अन्धो बनाएर आधुनिकतामा डुब्दा सम्म
बा कै उमेरमा आउदा थाहा भो,बिचमा उठेर कहिल्यै हेरिएन ।

@ रामकृष्ण अनायास

गजल

भँवरा हरू बाटै फुलको जवानी लुटिन्छ
जल्दाजल्दै लाशको घाटबाटै खरानि लुटिन्छ

मेला गएकि आमा घर कहिल्यै नफर्के पछि
त्यो बालकको सुत्ने काख अनि शिरानि लुटिन्छ

परदेसिएको बावु पनि बाकसमा अचानक आउदा
बिचरा आफ्नो बावु आमाको निशानि मेटिन्छ

आफ्नै प्रेमिका सँग पिर व्यथा पोख्दा यहाँ
विहानि नहुदै दु:खको कहानि लुटिन्छ

@ रामकृष्ण अनायास