मुना र मदन

सवाल

यस्तो बस्ति बसाउँ 'मञ्जु'जहाँ चमत्कार होस्
केवल त्यहाँ तिम्रो र मेरो छुट्टै संसार होस्

खालि पेट भरिन्छ चोखो माया साटियो भने
प्रेममा दुई चिज बिस्वाश र ईमान्दार होस्

चकित पर्ने छन मुना र मदन पनि अब
भन्ने छन् हाम्रो देखेर यस्तो पो प्यार होस्

हाम्रो आँखा बाट विश्वा देखाउनु छ अब
केहि गर्नु पर्छ भन्ने सबैको विचार होस्

नजर पक्कै लागेको होला

रामकृष्ण पौडेल ''अनायास''

मलाई मेरा यारहरु ले सोधिरहेका छन् सानु
तिम्रो र मेरो सम्बन्ध खोजिरहेका छन् सानु

समाजलाई यस्तो उत्तर दिनुछ अब कोहिबोल्न सक्ने छैनन्
ठुलै अपराध गरिस भन्दै दोषीरहेका छन् सानु

कोहि गाउँनै छाड् भन्दै थिए कि त भित्त्त्रा भन्दै थिए
निर्णय सुनाईदेउ तिम्ले एउटा रोजीरहेका छन् सानु

यो पबित्र मायामा नजर पक्कै लागेको होला
आफु जलेर हाम्लाई आगो झोसीरहे छन् सानु

सत्यले सधै जित्नेछ त्यसैले ढुक्क थिए म त
ईत्यालु हरुले आज खुट्टा ढोगीरहे छन् सानु 

दिक्क छन् जनता यो सरकार देखेर

गजल

दिक्क छन् जनता यो सरकार देखेर
हाँस्नै छाडे अभिनय हरवार देखेर /

नुन र सुनको मूल्य बराबर बनेपछि
जो कोहि रुन्छन् आफ्नै घरवार देखेर /

होसियार हुनुपर्छ आज सत्तामा पुग्नेहरु
जन्ता डराएका थिए हिजो तरवार देखेर /

राजा हटेपछी नेतालाई दशैँ आएको छ
सपना देख्न थालेकाछन् खालि दरवार देखेर /

रामकृष्ण पौडेल''अनायास''
गजलकुञ्ज

कविताको जन्म कविकुनामा

कविता 

कविताको जन्म कविकुनामा

नियतिको बादलले छेकेको
एउटा घाम
धर्तिलाई चुम्बन गर्नको निम्ति
आकासको पर्दा च्यातेर
क्षितिज बाट चिहाई रहेको छ /

घामको लाली पोतेर
एक हुल भेडा चराउदै
बेशी बाट झेरेकी मनमाया
आफ्नो यौवनको मातलाई
बुट्टेदार चोलीले सजाउदै
टुटेफुटेका गीतमा रमाईरहेकी छन् /

यता
बिचार ! हर्के दाई पुन्पुरोमा हात लगाउदै
आफ्नो नाङ्गो आँखा बाट
संबेदनाको झोल बर्साउदै
हिजो असिनाले कुटेको
कोदोबारी नियाल्दै
दाँजेका छन्
गर्भ बाटै भ्रुणको हत्या भएको
आज आफ्नै सपनाको मलामी जान
बिवश छन् हर्के दाई /

खडेरीले फुटेको बारीका कान्लामा
कोदालोले सपनाहरु खोस्रीदै
निदारबाट बगेको नहरले
सिचाई गराउदै
अन्न फलाउछन् आफ्नै मनहरुमा
हर्के दाई !

विवस छन् कैयौ हर्केहरु
ब्याडमा आँसु र पसिनाको
बिउ छरेर आशाका मुनाहरु
नउम्रदै मार्नु परेको पिडा
हृदयलाई सुनाउदै कैयौ बिहानी
जन्माएका छन् /

दिनभरी थाकेका एकहुल कवि मनहरु
दिनभरिको थकान र पेलानले
दिक्क भई साँझमा जम्मा भएर
कविकुनामा लामो सास फेर्दै
आफ्ना हाकिमले जुवामा बाँधेर
पुच्छर निमोठी काममा दौडाएको पिंडा
एक अर्कामा सुनाउदै
सिसीको बिर्को खोलि गिलासमा
भागबन्डा गरेर प्युनमा मस्त हुन्छन्
अनि आजको बहसमा
मनमाया र हर्केका जीवन कहानीका
कैयौ कविता हरु जन्माउछन्
कविकुनामा कविहरु /

रामकृष्ण पौडेल ''अनायास''
कविडाँडा, भरतपुर

''मैले एउटा छोरि जन्माउनु छ ''

कविता
''मैले एउटा छोरि जन्माउनु छ ''

निराशाको कालो बादल
मेरी आमाको अनुहारमा
हिजो ढाकिएको थियो
समाजले पुरुषको माग कहिल्यै घटाएन
मेरी आमाले कैयौ छोरिहरु जन्माएर
ठुलो चुनौती दिएकी थिईन् /

यो ठुलो युद्धमा
घाईते भएकि मेरी आमा
आज पनि त्यो चोटको पिंडामा
चिच्याई रहन्छिन् /
अब म मेरी आमाको समर्थकहरु
खोज्दै छु /

अनि पठाउछु एउटा पत्र
राष्ट्रीय सभामा
मेरी आमालाई लागेको आरोप
खारेजीका निम्ति
अनि देखाउनु छ यो समाजलाई मैले
मेरी आमाको सदियौ देखिको सपना पुरा गर्न
मैले एउटा छोरि जन्माउनु छ /

रामकृष्ण पौडेल अनायास
कविडाँडा

अन्तिम दिन

कविता, 

आँसुको खेति गरेर
संबेदनाको फल फलाउने
यि आँखाहरु
चैत बैसाखको खडेरीमा
चिरा ­चिरा परेका गरा जस्तै
सुख्खा र रुखो पनको
अनुभूति कल्पना गर्दै
मनमा आशा र उमङ्गका
पालुवा हरु टुसाउने त्यो
समयको पर्खाईमा .

निरन्तर पत्थरमा अबिर पोतेर
धुवाँको मुस्लोले
वादल जस्तै बनाएको मनमा
सुर्यका सुनौला किरणले
विखण्डित गर्न खोज्दा
औसीको कालो रातले
च्यादर ओढाएर घामको
हत्यामा संग्लन्न भई
बिजयको उत्सवमा
रात्रीभोज मनाई रहेको छ .

अचेल लेख्ने गर्छु समालेर
ति आँसुहरु,
अनि आँसुको मसिले
पिंडाका कविता लेख्छु
रोगले ग्रसित मनका
कविता लेख्छु,
ज्युनको लागि प्रशस्त यादहरु छन्
सहनको लागि प्रशस्त रोगहरु छन्

बाँच्नुको पिंडा
हृदयलाई सुनाउदै
दुखेको छातीमा
संबेदनाको झोलहरुले
मालिस गर्दै,
हुरीले उडाएको वस्तीमा
म पर्खिरहेको छु अन्तिम दिनको .

कविडाँडा,भरतपुर